می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ي خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ي خویش

می پرسی تو را دوست دارم؟ حتی اگر بخواهم پاسخ دهم نمی توانم مگر می شود با کلمات ، احساس را بیان کرد؟می پرسی تو را دوست دارم ؟ مگر واقعا" پاسخ این سوال را نمی دانی ؟ مگر خاموشی من ، راز دلم را به تو نمی گوید ؟ راستی آیا شکوه آمیخته به بیم و امید ، که من هر لحظه هم می خواهم به زبان آورم و هم سعی می کنم که از دل بر لبم نرسد ، راز پنهان مرا به تو نمی گوید ؟ عزیز من ! چطور نمی بینی که سراپای من از عشق به تو حکایت می کند ؟ همه ذرات وجود من با تو حدیث عشق می گویند ، بجز زبانم که خاموش است روزی از راه خواهم رسید با کوله باری از خاطره با کوله باری از تجربه روزی از راه خواهم رسید روزی که آینه ی پاک و سپید قلبم ز بی رحمیگرد و غبار خستگی کدر گشته روزی از راه خواهم رسید روزی که دست مهربانت با جادوی عشق من را به خودم بازگرداند روزی که قلب کوچک و چون آیینه پاکم لایق خوبی و صداقت چشمان تو باشد مرا از یاد مبر چرا که من خاطره ای بیش نیستم و خاطره روز مرگش روز فراموشی ست ...

قلبم کوچک تر از آن است که ظرفیت خوبی های تو را داشته باشد .اما در سکوت پر از فریاد خودم  می